ROCKING SIN

http://www.rocking.gr/reviews/album/Paul-Karapiperis—One-Sin-In-Seven-Parts/5611/

Συνεχίζει το μονοπάτι που έχει χαράξει ήδη με δύο προσωπικές δουλειές ο Παύλος Καραπιπέρης των Small Blues Trap. Και είναι ένα μονοπάτι δύσκολο για να πούμε την αλήθεια, που όχι μόνο τον κρατά μακριά από την mainstream μουσική σκηνή (ποιός μπλουζίστας και μάλιστα στην Ελλάδα μπορεί να καυχηθεί για το αντίθετο;) αλλά τον απομακρύνει ακόμα και από του φίλους του είδους ή ίσως, για να είμαι πιο σωστός, από τους περιστασιακούς φίλους του είδους. Γιατί ο Καραπιπέρης δεν παίζει απλώς blues αλλά προσπαθεί να τα εξελίξει, να πατήσει και στη φόρμα τους αλλά να τα αλλάξει κιόλας. Σε κάποιο παλιότερο κείμενο για τους Small Blues Trap είχα μιλήσει για post blues και θα πρέπει να επιμείνω στον όρο. Άρα λοιπόν ξεχάστε (και) στο “One Sin In Seven Parts” όποια σχολή κι αν έχετε στο μυαλό σας για τα blues και κοιτάξτε στο μέλλον γυρνώντας όμως πίσω, στον αρχέγονο και παραδοσιακό τρόπο παιξίματος των blues.

Έχει νεοτερισμούς το “One Sin In Seven Parts”. Ξεκινώντας από τα όργανα που ακούγονται και περιλαμβάνουν ακόμα και μπαγλαμά ή πολίτικη λύρα, συνεχίζοντας στην αφαιρετική και αφηρημένη φόρμα των τραγουδιών και κορυφώνοντας ίσως στην έμπνευση του ενός τραγουδιού σε επτά μέρη. Μία έμπνευση που πιθανόν δεν είναι όπως τη φαντάζεστε, μία σουίτα τρόπον τινά. Αντίθετα είναι όντως ένα τραγούδι το οποίο έχει σπάσει σε επτά μέρη και σε κάθε μέρος υπάρχει μία εμφανώς απότομη αλλαγή, συνήθως στο μέσο του κάθε μέρους, πέρα από το κύριο σώμα αυτού του ενός τραγουδιού. Η αλλαγή αυτή έρχεται ως μία επέκταση του ήχου για να ενισχύσει την ατμόσφαιρα που θέλει να δώσει στο σημείο αυτό ο δημιουργός του.

Υπάρχουν λοιπόν νεοτερισμοί, υπάρχει όμως και η παράδοση. Όσο σύγχρονο κι αν είναι το άκουσμα, άλλο τόσο στην πλειοψηφία του το χαλαρό και ήπιο παίξιμο των μουσικών θα μπορούσε εύκολα να τοποθετηθεί σε μία εικόνα ενός νέγρου στο Μισισιπή, κάτω από έναν έναστρο ουρανό, να δημιουργεί αφηρημένα ήχους με την κιθάρα του ατενίζοντας μία φυτεία. Κλισέ εικόνα, αλλά χαρακτηριστική των γήινων ρυθμών που δημιουργεί η μουσική του Καραπιπέρη.

Σε μία εποχή όπου ένα τραγούδι πρέπει να είναι τρίλεπτο και ραδιοφωνικό και όχι πολύπλοκο και σπασμένο σε επτά μέρη, είναι πραγματικά φιλόδοξη η προσπάθεια του Καραπιπέρη και καλλιτεχνικά απολύτως επιτυχημένη. Είναι από τις φορές που δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω κάποιο track που να προτείνω για ακρόαση. Αν είστε γνώστες της μουσικής του, κατεβάστε το από το site των Small Blues Trap και αφιερώστε του τον χρόνο που του αξίζει. Αν όχι, ξεκινήστε από τις παλιότερες δουλειές του και αφήστε τον να σας εξελίξει όπως εξελίσσει και τη μουσική του.


Κώστας Σακκαλής