ECHOMOVE SLB

Ένα CD, με το artwork και τον τίτλο του, δημιουργεί μια δόνηση που μοιράζεται πληροφορίες για το περιεχόμενο του. Στην περίπτωση του Somethin‘ Like Blues or Haunted Ballads, του Πωλ Καραπιπέρη, η οπτική παραίνεση είναι άμεση και πλήρως επεξηγηματική τόσο, όσο και ο τίτλος. Είμαι βαθειά εντυπωσιασμένος από την ακρίβεια του τίτλου, το Γεράκι της Νύχτας φταίει γι αυτό, φαντάζομαι…
Το γενικό ύφος είναι μπλουζ. Γιατί, αν δεν είναι μπλουζ οι γρύλλοι και η μοναξιά του Think Way Back, τότε τι είναι μπλουζ, τελικά; Η ενορχήστρωση, απλή, λιτή και έξυπνη, γίνεται η τέχνη της προσωπικής άποψης και της βιωματικής εμπειρίας, που μετατρέπει τα απλά πεντατονικά ριφς σε αλήτικη μουσική του δρόμου, συντρόφια σε όλα τα μοναχικά, βαθειά προσωπικά
μονοπάτια αυτού του αχανούς, του γεμάτου με ασάφειες κόσμου, που μπορεί και να είναι μια στιγμή στο σταθμό του Θησείου, όπου υπονοείται με ένα γλυκόπικρο τρόπο η Υπεροχή της Μοναξιάς, μέσω του κλασσικού συμβόλου: της μοναξιάς του σχοινοβάτη.
Ο ίδιος ο δημιουργός, κερνάει πιοτό και ενδοσκόπηση, και συνοδεύει όμορφα με τα μπλουζ του τις πικρές αναμνήσεις που, μοιραία, αναδεύονται από τη Λήθη… Εύγε στο shelter home studio (ότι και αν είναι αυτό), όπου έγινε η παραγωγή. Αυτό που ακούω είναι όμορφο, πικρό, ισορροπημένο και, εκτός του ότι με βάζει αμέσως στο κλίμα, με κρατάει εκεί και αφού τελειώσει το cdάκι. Οι ευρηματικές στιγμές και ιδέες, συνεχείς, από έναν αλήτικα τίμιο ποιητή- μουσικό. Πανέμορφη δουλειά!
Το ιδιαίτερο χρώμα και το ύφος του τραγουδιστή με έστειλε, κάποιες στιγμές, στον TomWaits. Δεν είναι καθόλου περιοριστικό αυτό, ο Waits είναι respect και, ήδη το είπα, αυτό συμβαίνει σε στιγμές. Ο δημιουργός κατέχει το έργο του, είναι δικό του και έχει κάθε δικαίωμα να σεβαστεί και να αποτίσει φόρο τιμής όπου γουστάρει. Και γω μαζί του!
Ναι, είμαι μαζί με τον δημιουργό του Somethin‘ Like Blues or Haunted Ballads, και ας αποφεύγω να αναφερθώ, προσωπικά και συγκεκριμένα, στον Πωλ Καραπιπέρη, στο μουσικό του background και τις εκτελεστικές, και άλλες, δεινότητες του. Όλα αυτά υπάρχουν, αλλά εδώ έχουμε ένα έργο που γίνεται αμέσως προσωπική υπόθεση, παίρνει τον ακροατή από το χέρι και χάνονται μέσα σε προσωπικές ιστορίες και διαδρομές, εκεί που δεν έχουν σημασία οι ταμπέλες και οι τίτλοι, αλλά η ίδια η μυρωδιά της βροχής, έξω,
ή η μουσική του γλυκού κόκκινου (αχχ) κήπου της …
Επιπλέον, είναι free downloadable (περισσότερα στο www.smallbluestrap.gr) και υπάρχουν οι στίχοι στο εσώφυλλο. Ο δημιουργός και η παραγωγή μας βοηθάει να μην μπλεχτούμε, να μη τύχει και τον παρεξηγήσουμε, αυτά νοιώθει, αυτά λέει, αυτά τραγουδάει, αυτά παίζει, και αυτά τον κυνηγάνε. Όπως όλους μας…

Νίκος Πάλλης