background image The Band

I never thought I would review a Greek blues band in my life, let alone a GOOD Greek blues band, and when this happened, one would expect a band that would do covers of well known songs, such as "Sweet Home Chicago" or"Hoochie Coochie Man" and other covers you hear for the  millionth time as a reviewer of blues cd's.

Instead, what we have here is a mix of good traditional blues influences, played  with great skill and feeling, and  vocals by a singer called Paul Karapieris, who sounds like Tom Waits or Beefheart or the new blues hero Ian Siegal, but most of the time like all 3 of them, he also is a great harp player, and the Chicago blues influences, mixed with his gritty, Tom Waits-like voice, form that unique sound for this Greek blues bands second CD.

But..what makes the sound even more special is their love for mixing odd en experimental noises with their music.

There is nothing against trying something new, but in this case, it spoils some of the fun.

Take for instance "Crossroad Ritual" a good blues song, until it sounds  like somebody is grinding pebblestones, and somebody else is playing with some baby's music box.

If you keep in mind that the CD is only just over 40 minutes, it's a pity even more.

But luckily this happens only a few times, so the balance stays on the "good" side.

If this band keeps the urge to experiment a bit under control (their sound is original enough without this) they might become big outside of Greece also.

Paul Karapiperis  in the first place, but also the rest of the Small Blues Trap, deserve an international audience in my opinion. And after 30 years of listening to blues for a job, I should know by now.


Ronny Bervoets

Vanaf Griekse bodem had ik niet direct een blues CD verwacht, en als er dan toch ��ntje vandaan komt verwacht je er eerder ��ntje met recht toe recht aan blues en nummers als "Sweet Home Chicago", "Hoochie Coochie Man" en dergelijke songs.

Wat we hier echter krijgen is een mix van goede oude invloeden, gemengd met de sound van Beefheart, Tom Waits en Ian Siegal, want vooral op deze stemmen lijkt de stem van zanger, mondharmonicaspeler Paul Karapiperis, van deze Small Blues Trap.

Op muzikaal gebied zijn er dus veel Chicago bluesinvloeden, allemaal goed gebracht, en dit samen met die aparte gruizige Waits vocalen zorgt voor een enigzins eigen geluid van deze Griekse band op hun tweede cd.

Hetgeen hun nog meer apart maakt, spijtig genoeg moet ik zeggen is hun voorliefde voor aparte experimentele geluidjes die ze graag tussen hun sound mixen, en daar heb ik in principe niks tegen, maar hier en daar helpt het volgens mij wel een song om zeep.

De titelsong "Crossroad Ritual" bijvoorbeeld dat eindigt op een enerverend geluid van iets wat lijkt op kiezelstenen malen samen met de tingeltangel van een ouderwetse speeldoos is teveel van het goede, spijtig, want de eerste twee en halve minuut van de song was prima eigentijdse blues. Als daar nog eens bijkomt dat de cd slechts 42 minuten duurt is ook dit spijtig.

Gelukkig beperkt het experimentele zich tot enkele songs, zodat de balans toch naar positief overslaat.

Als de jongens zich wat beperken in hun experimenteerdrang kan zich hier een goede band uit vormen, want deze sound is eigentijds en apart, vooral vocalist Paul Karapiperis is een man die internationaal wel wat zou kunnen betekenen...

Ronny Bervoets