background image The Band

 

http://rhythmichorizons.blogspot.gr/2013/02/small-blues-trap-longest-road-i-know.html

Σήμερα έλαβα το καινούργιο άλμπουμ των Small Blues Trap με τίτλο The Longest Road I Know. Αν και το σχήμα, μου είναι ιδιαίτερα οικείο, οφείλω να ομολογήσω πως το συγκεκριμένο άλμπουμ ξεφεύγει όχι μόνο από τα όρια του μπλούζ όπως άλλωστε τα παιδιά αυτά συνηθίζουν να κάνουν αλλά και από όλα τα προηγούμενα πονήματά τους και δημιουργίες τους. Ο Παύλος Καραπιπέρης φαίνεται πως έχει βαλθεί να ξεπεράσει τον ίδιο του τον εαυτό και από τραγουδοποιός , αρμονικίστας και τραγουδιστής αυτή τη φορά ενδύεται και την φορεσιά του σαγηνευτικού δρουϊδη story teller που απ’ ότι φαίνεται του ταιριάζει γάντι. Μας γνέφει λοιπόν να τον ακολουθήσουμε, γιατί το ταξίδι θα είναι γεμάτο από αναπάντεχα συμβάντα, περίεργες οπτασίες, συναισθηματικά ξεσπάσματα, λυρισμό και εσώτερες καταδύσεις στο μυστήριο κόσμο που γεννάει και εξωτερικεύει το ανήσυχο πνεύμα του.
Το πρώτο και ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, το The Longest Road I Know, αφήνει μία χροιά από Billy Holiday με τη Γεωργία Συλλαίου στα φωνητικά φέρνoντας στο μυαλό εικόνες από καπνισμένα προπολεμικά καπηλειά με έντονη μυρωδιά από moonshine. Υπνωτικό στο άκουσμά του με γερές δόσεις πεσιμισμού  παραπέμπει στη ματαιότητα του ανθρώπινου χωροχρόνου μπροστά στους φυσικούς και συμπαντικούς νόμους. Στα δύο επόμενα, το Ιt Sure Looks Funny και το Frenzy lake, μπαίνουμε στην ατμόσφαιρα του ψυχεδελικού μπλούζ με την τραχιά φωνή του Καραπιπέρη να αφηγείται εμπειρίες ζωής συνοδευόμενη από τα κιθαριστικά τερτίπια του Παναγιώτη Δάρα που ξεδιπλώνει με άνεση το μεγάλο του ταλέντο. Και εδώ οι αφηγήσεις είναι συναρπαστικές δείχνοντας την πάλη του ανθρώπου όχι μονάχα με τα στοιχεία της φύσης αλλά κυρίως με τον ίδιο του τον εαυτό, τα παιχνίδια που σκαρώνει το μυαλό του τσαλαβουτώντας μέσα στον πολύπλοκο ψυχισμό του που ενίοτε ξεπροβάλουν είτε για να δείξουν συναισθηματικές αντιθέσεις, είτε για να τρομάξουν, είτε για να δείξουν έναν ολοκληρωτικό συμβιβασμό της τραγικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης με το πεπρωμένο της. Στο επόμενο κομμάτι, η Γεωργία Συλλαίου ενώνει τις δυνάμεις της με τον Παύλο Καραπιπέρη σε ένα εύρυθμο άκουσμα. Το τραγούδι παραπέμπει έντονα στην Αμερικάνικη αλλά και Βρετανική underground μουσική των 60’s  και σε ορισμένες στιγμές υπάρχει μία αίσθηση που θυμίζει τους Jefferson Airplane αλλά και όλιγον από Manfred Mann Earth Band. To “Now we are strangers”, κινείται στo πλαίσιο των γνωστών υπνωτικών μπλουζ του Καραπιπέρη με τη διαφορά ότι στο συγκεκριμένο κομμάτι περισσότερο αφηγείται παρά τραγουδά. Και αυτή τη φορά τα κιθαριστικά σόλα του Παναγιώτη Δάρα επισπεύδουν το ταξίδι στον πόνο και τη θλίψη για χαμένες αγάπες που η λήθη δεν έχει καταφέρει να σκεπάσει. Το 6ο κομμάτι (“Take me Away from All of These”) είναι μία ευχάριστη έκπληξη με τον Παναγιώτη στα φωνητικά και τη Dobro σε πλήρη επιστράτευση. Πολιτικοποιημένος (όχι πολιτικός στίχος) που απευθύνεται στη φτώχια, την κοινωνική αδικία, την ανισότητα και τη δυστυχία. Ο Παναγιώτης έχει καλή και στιβαρή φωνή και πολύ καλή άρθρωση στην προφορά του. Απλό, λιτό κομμάτι που προβληματίζει μιας και καταπιάνεται με τα σημεία των καιρών. Το 7ο κομμάτι (“When I whisper my Fears to my Baby”) είναι ένα νανούρισμα, ο γλυκός ήχος της εξομολόγησης μιας αγάπης με τη Γεωργία Συλλαίου στο ρόλο της αφηγήτριας –τραγουδίστριας. Ξεχωρίζει και πάλι η κιθάρα του Παναγιώτη Δάρα που δένει υπέροχα με τη φυσαρμόνικα του Καραπιπέρη. Σαγηνευτικό άκουσμα βουτηγμένο στη μελωδικότητα των σόλων της κιθάρας. Το 8ο κομμάτι (“Remembering the Good Old Days”) είναι ένα ακόμα δείγμα της συνθετικής ικανότητας του Παναγιώτη. Mπλούζ ύφος με έντονες δόσεις ψυχεδέλειας και πολύ αφήγηση. Αναφορά στη χαμένη αθωότητα  των παιδικών μας χρόνων αλλά και στην περιπλάνηση, την επανάσταση κάθε νέου και νέας να κατακτήσει τον κόσμο. Μια ματιά στο παρελθόν και στην ψυχική ενέργεια της νιότης. Το Black Crow King είναι μία πολύ μελωδική μπαλάντα με τον Καραπιπέρη να τσαμπουκαλεύεται με το χρόνο επικαλούμενος τη διαχρονικότητα της τραγικότητας της ανθρώπινης υπόστασης που στέκει άχρονη και ανέγγιχτη στα «σταυροδρόμια» της ζωής. Θα το ξαναπώ, ίσως να κουράζει, αλλά η κιθάρα του Παναγιώτη κυριολεκτικά μιλάει και μιλάει πολύ όμορφα χωρίς φλυαρίες. Απλά, γλυκά και όμορφα θυμίζοντας Dire Straits στα πολύ καλά τους. Το τελευταίο κομμάτι, «Your Mind Keeps Ramblin'» με τη Γεωργία Συλλαίου στη φωνή είναι ίσως το καλύτερα επιλεγμένο τραγούδι για τον επίλογο αυτού του ταξιδιού. Πραγματικά, «η περιπλάνηση του μυαλού» είναι και ο στόχος του δημιουργού Παύλου Καραπιπέρη που αρνείται επίμονα να δεχτεί την έννοια της γραμμικότητας στο χρόνο και επιλέγει να ακροβατεί πάνω στην περιφέρεια του αληθινού χρόνου, του συμπαντικού, του ατέρμονου κυκλικού χρόνου.

Θεωρώ πως το συγκεκριμένο άλμπουμ δείχνει μία πλέον ώριμη μπάντα που έχει σκοπούς και στόχους αλλά και σοφία στην επιλογή των συνεργατών της όπως για παράδειγμα η επιλογή της Γεωργίας Συλλαίου στη δημιουργία αυτού του πονήματος.
Το μπλουζ είναι μεν το πρωταρχικό δομικό υλικό στις συνθέσεις τους αλλά αυτό δεν εμποδίζει το συγκρότημα να δημιουργεί ήχους επηρεασμένους από τα παραμύθια και τις εξιστορήσεις του ανήσυχου story teller Καραπιπέρη. Πολλά εύσημα φυσικά και στο rhythm section της μπάντας και συγκεκριμένα στον Στάθη Ευαγγελίου στα τύμπανα και τον γνωστό και μη εξαιρετέο Λευτέρη Μπέσιο στο μπάσο. Οι αφανείς ήρωες αυτής της μεγάλης δημιουργίας, χωρίς αμφιβολία.

Όποιος λοιπόν περιμένει να ακούσει 12μετρα  μπλουζ κομμάτια με τη γνωστή θεματολογία που έχουμε όλοι συνηθίσει, μάλλον δεν θα καταφέρει να το κατανοήσει. Για τους καθαρόαιμους και συντηρητικούς εραστές του μπλουζ, ίσως αυτό το άλμπουμ δεν είναι αυτό που περιμένουν ή έχουν συνηθίσει να ακούν. Αντίθετα, για όποιον ζητάει κάτι το διαφορετικό, γι’ αυτόν που δεν έχει περιορισμούς στις μουσικές του προτιμήσεις αλλά ταυτόχρονα αρέσκεται στο να πίνει το λικέρ του με φευγάτη διάθεση για να κατακτήσει τους αόρατους κόσμους ενός καλού παραμυθά όπως ο Παύλος Καραπιπέρης, αυτό το άλμπουμ θα προσφέρει εξαιρετικές άκρως απολαυστικές στιγμές και συγκινήσεις.

Δημήτρης Επικούρης

 

A few days ago, I received the latest album by the Small Blues Trap, titled “The Longest Road I know”. Even though I am quite familiar with the music these guys make which surely moves away from what we call traditional blues, this album is definitely very different from all the rest they have made. It seems that Paul Karapiperis, the band leader, an impressive song writer, harmonica player and singer has successfully attempted to surpass all of his previous creations by transforming himself into a druid-like story teller who has escaped from a timeless world. His mesmerizing invitation to follow him to an endless journey of prime quality of music and poetry just can’t be ignored. The journey consists of many unexpected events, strange visions and emotions, lyricism and deep skin dives into a mysterious world that Paul’s inquisitive mind creates and churns out.
The first song that donates its title to the whole album, “The Longest Road I know” with Georgia Syllaiou on vocals, flirts with the Billy Holiday era and brings to mind pictures from smoke infested pre-war bars where moonshine used to reign. Hypnotic sounds with strong dosages of pessimism undoubtedly direct the listener towards the vanity and the inferiority of human space-time as compared to the laws of the boundless universe. The next two songs, “Ιt Sure Looks Funny” and “Frenzy lake” are interesting pieces of psychedelic blues with Paul’s gruff voice and Panagiotis’  who is given the chance to unveil his genuine talent with some clever guitar ploys . Paul’s narrations are compelling since they depict the endless struggle of man not only against the elements of nature but also against his own disposition. The clearly depicted games that the human mind invents become apparent showing the complex emotional world of humans which is full of contrasts. Those contrasts sometimes trigger fear and some other times show the tragedy of human disposition that is forced to reach a compromise with its destiny. In the next song, “I’m Nothing but a Good Man” with Georgia Syllaiou and Paul Karapiperis on vocals is a rhythmic tempo that reminds of the American as well as the British underground music of the 60’s gushing a Manfred Mann Earth Band and a Jefferson Airplane kind of flavor. The song that follows, “Now We are strangers” is a good example of Karapiperis’ hypnotic blues style although Paul chooses to narrate more and sing less in this song. Panagiotis’ guitar prowess expedites the beginning of a journey to pain and sorrow caused by unforgotten love affairs that have escaped the oblivion of time.  The 6th song titled “Take me Away from All of These” is a very pleasant surprise with Panagiotis Daras on vocals which blend wonderfully with his Dobro guitar playing. The lyrics are public spirited and refer to poverty, social injustice, inequality and misery. Panagiotis dares to ask the Creator why He allows so much pain in the world. His voice is steady and robust with fine articulation. It is a simple, inornate song that deals with the aftermath of the international financial crisis that burdens people all over the world.   
The 7th song titled “When I whisper my Fears to my Baby” is a lullaby. It is the sweet sound of an externalized love affair that whispers words of passion to devastated and broken hearts. Georgia Syllaiou narrates rather than sings this wonderful piece which once again, gets more credits from Panagiotis’ guitar riffs and solos that blend wonderfully with Paul’s exquisite harp playing.  The 8th song, “Remembering the Good Old Days” is one more sample of the song writing abilities of Panagiotis Daras. Psychedelic blues with a lot of narration that brings to mind the years of innocence and the thirst for adventures and revolution that usually occupies the mind of the rebellious youth dreaming of conquering the world. The next song, “The Black Crow King” is a very melodic ballad with Paul willing to stand up and fight against linear time knowing that timeless nature of the tragic human disposition that stays untouched and cast-iron at the “crossroads” of life’s ultimate destiny. The last song, “Your Mind Keeps Rambling” with Georgia Syllaiou on vocals was perhaps the best choice to end that esoteric Journey that Paul envisioned. Behind the lyrics, Karapiperis attempts to walk on the periphery of the cyclical time of the universe showing that the human imagination is the only variable that does not remain motionless.
This is an unusual album for almost every listener who considers music as a simple enjoyment and not as a journey to fantasy. Although the band’s prime construction material remains the blues, it seems that the Small Blues Trap have created their own school of music creation. If someone attempts to classify and categorize the music produced by those gentlemen as blues, jazz, progressive or psychedelic rock, he is destined to miss the point. The SBT play SBT music, their own music. They have their own unique sound and song writing style which is a love or loath kind of thing.
Although I would not recommend this album to any 12 bar blues lovers, I would definitely encourage everyone who wants to cross the borders of musical stereotypes to listen to it. I am almost certain that he will enjoy Paul’s unprecedented story telling and the band’s recipe of searching deeply into the mystique nature of the human disposition.

Dimitris Epikouris
(blues author and columnist for various e-magazines)

 

http://rhythmichorizons.blogspot.gr/2013/02/small-blues-trap-longest-road-i-know.html