background image The Band

 

Προσπαθώντας να αντιληφθούμε γιατί καινούριες blues παραγωγές μας έρχονται από περιοχές που βρίσκονται μακρυά από τ'αστικά κέντρα, καταλήγουμε στο εξής αβίαστο συμπέρασμα. Εκεί όπου ο χρόνος ανασαίνει με ανθρώπινους ρυθμούς, επηρεάζοντας τον τρόπο που επικοινωνείς και συναναστρέφεσαι, εκεί συνωθούνται οι μεγαλύτερες πιθανότητες να έρθεις σ'επαφή με μουσικές που προαπαιτούν ψυχικές ανταλλαγές. Ένα άλμπουμ της electronica, το οποίο συνήθως μοιάζει <κατασκευασμένο> από έναν άνθρωπο, μπορεί να γίνει μέσα σε ένα δωμάτιο στην μέγαλη πόλη, χαϊδεύοντας "ποντίκια" και πληκτρολόγια. Η δημιουργία όμως ενός blues δίσκου ξεκινά ως φαίνεται με εντελώς διαφορετικές προδιαγραφές. Χρειάζεται επικοινωνία, κοινές αγάπες, τσιγάρα και ποτά, πάθη που έλκουν την καταγωγή τους από τον τρόπο άρθρωσης της <παλιάς μουσικής> και κυρίως από την σιγουριά ότι αυτό που πράττεις δεν λογίζεται επ'ουδενί ως <ρετρό> ή <προχωρημένο>. Στην επαρχία, ακόμη, εξακολουθείς να συλλέγεις υποκείμενα (σχέσεις, έρωτες, φιλίες...) και όχι αντικείμενα...

Οι Small Blues Trap έχουν ως έδρα τους τα χωριά της Φθιώτιδας Μαλεσίνα και Μαρτίνο - υπό την έννοια ότι οι άνθρωποι που τους αποτελούν μένουν εκεί μονίμως. Το "Our Trap" είναι το δεύτερο CD-R που εκδίδουν και αυτό στο οποίο εμφανίζουν όλες τις αγωνίες τους για έναν σύγχρονο blues ήχο, ο οποίος να μην αρνείται (και πώς θα μπορούσε να γινόταν αλλιώς) τις καθαρές γραμμές του δοξασμένου παρελθόντος. Και τα 12 θέματα του άλμπουμ τους είναι δικές τους συνθέσεις (γεγονός σπάνιο για ένα νέο σχήμα) και σ'αυτές, με ευκολία μπορεί να διαπιστώσει κάποιος την διάθεση και την άνεση των φίλων μας να εμφανίζονται έτοιμοι και σε ίση απόσταση θα λέγαμε, από την <μαύρη> και <λευκή> ρυθμολογία. Μάλιστα, ακόμη και τα <λευκά> κατάλοιπα ανακαλούν στη μνήμη μας έναν αέρα από τις πιο <μαύρες> προσεγγίσεις στο είδος, όπως π.χ. της Magic Band του Captain Beefheart, πράγμα που δηλώνει πως οι Small Blues Trap δεν είναι κάποιοι απλοί μεταπράττες, αλλά ένα σχήμα που θέλει να καταγράψει την <προσωπική> του άποψη στο χώρο, με τόλμη και φαντασία. Η φυσαρμόνικα, η φωνή και η κιθάρα βγάζουν κάτι το... ακατέργαστο ιθαγενές και αν είχαμε μία πιο <τοποθετημένη> παραγωγή, με τα ίδια όμως <χαλίκια> στις ηχητικές των οργάνων, τότε θα μιλούσαμε για ένα γκρουπ, που θα μπορούσε στο κοντινό μέλλον να χτυπήσει, με πίστη, ακόμη και την πόρτα της Fat Possum.

Ξέρουμε τι λέμε... δεν βήχουμε.

Φώντας Τρούσας