Just a year ago, we at Rootstime were surprised by a very original CD from a blues band from Greece, of all places!

"Small Blues Trap" that band was called and the singer, guitarist and frontman Paul Karapiperis especially attracted our attention: their music was, thanks to him, a very special blend of all the good ingredients fromthe Delta, and especially Paul's typical Tom Waits-like vocals and singing style was remarkable.

The only minor complaint we had about that release was the abundance of extravagant and sometimes carnival-esque additives in their sound which sometimes was a bit "over the top ", especially given the very short duration time of the whole release, about forty minutes .

However, The frontman now has released his own debut and the first problem is solved, no more or at least less crazy additives,what we get here instead is a nice balanced blues CD with only the strong elements remaining.

Paul's wonderful voice, which we only can describe again as " very regularly reminding of Tom Waits, is very strong, but this time focused on the blues.

Mainly with a quiet atmosphere, acoustic, and with occasionally some nice mellow harmonica work.

The love of Paul for short songs which create a sort of soundscape or cinematic soundtrack still remains, and sometimes it feels like little films, as the title already indicates, fifteen short fragments full of bluesy feelings .

Together, these fifteen songs are just enough for three quarters of music.

However, I fully enjoyed this CD, soul filled songs about love, reflections and obsessions, like a somewhat theatrical scenario.

Paul's quiet harp playing and his tricone steel guitar bring the Delta to Malesina ,Greece.

Songs like "In wood Alcohol Line", "SBT" and "Up In Heaven & Down In Hell" are great examples of how Paul's blues is at his best, and we would like to see it evolve that way, with both feet planted deep in the pre-war blues and using that unique voice of him.

This would even get him some attention in America, we think.

In that case, we would advice him to reduce the"soundtrack" style songs to a minimum, and add some more deep, pure blues tracks. He has proven he's a master in that!

 

(RON)

Net een jaartje geleden werden we bij Rootstime verrast door een erg originele cd van een bluesband uit Griekenland, of all places!

Small Blues Trap heette die band en voornamelijk de zanger, gitarist en frontman Paul Karapiperis trok de aandacht, hun muziek werd mede dank zij hem een erg aparte mix van al het goede van de Delta en vooral Paul's karakteristieke Tom Waits achtige vocals en zangstijl.

De enige randbemerkingen die we toen bij die release hadden was de overdaad aan extravagante, en soms wat carnavaleske toevoegsels in hun geluid dat soms op dat gebied net ‘over de top’ was, zeker gezien de erg korte speelduur van het geheel, ongeveer veertig minuutjes.

Wel die frontman heeft nu zijn eigen debuut en aan dat eerste euvel is zeker verholpen, weg zijn de gekke geluidstoevoegsels, in de plaats is er een mooi uitgebalanceerde blues cd met alleen die sterke elementen.

Paul's heerlijke stem, waarvan we niet anders kunnen dan zeggen dan ze regelmatig weer erg aan Tom Waits herinnert, is erg sterk, maar ditmaal overheerst de blues.

Rustig van sfeer, akoestisch, met af en toe wat mooi sfeervol mondharmonicawerk.

De voorliefde van Paul voor korte songs die vooral sfeeroproepers zijn blijft echter, het blijft soms toch wat filmmuziek, en de titel geeft het al aan, vijftien korte sfeerfragmenten vol blues zijn dit.

Samen zijn deze vijftien songs net genoeg voor drie kwartier muziek.

Toch heb ik volop genoten van deze cd, nummers vol gevoel over liefde, overpeinzingen en obsessies, gebracht als een ietwat theatraal scenario.

Paul's rustige harpspel en zijn”tricone steel” doen de Delta even naar Malesina in Griekenland verhuizen.

Songs als “In wood Alcohol Line” , “S.B.T” en “Up In Heaven & Down In Hell” zijn prachtige voorbeelden van hoe Paul’s blues het best tot zijn recht komt, en volgens ons ook best zou evolueren: met beide voeten diep in de pre-war blues en dan die unieke stem van hem.

Hiermee zou zelfs in Amerika wat aandacht voor hem kunnen ontstaan.

In dat geval doet hij er echter best aan die (overigens wel mooie) etherische filmmuziek tracks als “Midnight Ride” wat te beperken tot het minimum, en van zijn opvolger nu eens een pure blues cd te maken, wat dat hij dat kan is bij deze duidelijk bewezen.

 

(RON)