Σπάνια ένα άλμπουμ μπορεί να έχει έναν τόσο κατάλληλα περιγραφικό τίτλο όσο αυτός εδώ του Παύλου Καραπιπέρη. Γιατί όντως ο τραγουδιστής και αρμονικίστας των Small Blues Trap, στη δεύτερη προσωπική του δουλειά, παίζει «κάτι σαν μπλουζ ή στοιχειωμένες μπαλάντες».

Τραβώντας την εκφραστική του διάθεση ακόμα περισσότερο σε σχέση με τις ατμοσφαιρικές συνθέσεις του "15 Raindrops In An Ocean Of Blues Tales", στη φετινή του δουλειά ο Καραπιπέρης επενδύει ακόμα περισσότερο στη λιτή αλλά πολύ επιβλητική ενορχήστρωση και αρκετά λιγότερο στη συνθετική αμεσότητα και την, κατά το κοινώς νοούμενη, «τραγουδοποιία». Το αποτέλεσμα που προκύπτει είναι μία δουλειά για την blues ελίτ, ας μου επιτραπεί ο όρος, ή, σε κάθε περίπτωση, για ανθρώπους που έχουν ήδη επεξεργαστεί στο μυαλό τους τις μπλουζ φόρμες σε σημαντικό βαθμό, τόσο ώστε να αναζητούν πλέον νέες δομές και νέες εκφραστικές δυνατότητες. Αυτοί μπορεί και να ενθουσιαστούν.

Παράδειγμα το "A Game", που είναι ίσως η αντιπροσωπευτικότερη στιγμή του άλμπουμ. Ξεκινάει ως ένα συνηθισμένο ακουστικό μπλουζ για να μεταλλαχθεί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα σε μία ομιχλώδη σύνθεση βγαλμένη από τους σκοτεινότερους μύθους της περιοχής του Μισισιπή. Κάπως έτσι κυλάνε όλα τα 40 λεπτά του "Somethin' Like Blues Or Haunted Ballads", αλλού με λιγότερες και αλλού με περισσότερες εξάρσεις μυστηρίου. Το επίπεδο παιξίματος είναι εσκεμμένα βασικό ώστε να υπηρετεί τις ανάγκες του κάθε τραγουδιού, οπότε εντυπωσιακά σόλο και δεξιοτεχνικές γραμμές δεν θα πρέπει να αναμένονται. Αντίθετα όμως παρουσιάζεται ένα μεστό, στοχευμένο και σχεδόν τελετουργικό παίξιμο (όλα τα όργανα από τον Καραπιπέρη) που κολακεύει τη βαθιά φωνή του τραγουδιστή.

Ενώ λοιπόν όλα τα παραπάνω ακούγονται σίγουρα ελκυστικά για πολλούς (συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου), δεν μπορεί να μην σημειωθεί ότι ακόμα και στον ευρύτερο blues χώρο το κοινό που θα απολαύσει το συγκεκριμένο άλμπουμ είναι μάλλον περιορισμένο. Σε πλήρη αντίθεση με την απλότητα των κλασικών blues, εδώ έχουμε ένα άκουσμα που περισσότερο σκιαγραφεί την παράδοσή τους και πατάει πάνω τους για να δημιουργήσει κάτι περισσότερο διαισθητικό παρά προσιτό. Ουσιαστικά πρέπει να περάσει κανείς πρώτα από το "15 Raindrops..." πριν κάνει το δεύτερο βήμα και δοκιμάσει το "Somethin' Like Blues...". Και πάλι όμως, μία ζεστή καλοκαιρινή νύχτα, με τους γρύλους να δίνουν το δικό τους ρεσιτάλ και υπό έναν ξάστερο ουρανό στην ύπαιθρο, θέλω να πιστεύω ότι ο καθένας να μπορεί να νιώσει την ανατριχίλα ενός "Elf's Fountain", για παράδειγμα.

Κώστας Σακκαλής

http://www.rocking.gr/reviews/album/Paul_Karapiperis_-_Somethin%5C_Like_Blues_Or_Haunted_Ballads/4352/